De zevenvoudig Nederlands kampioen mannenenkel is na jaren in Duitsland even terug op vertrouwde bodem. Een gesprek over de harde lessen van het trainersvak, de staat van het Nederlandse badminton en die ene bewuste kwartfinale in Kopenhagen.
Een nieuw leven in Hamburg
Hoewel het voor de Nederlandse badmintonfan wellicht voelt alsof hij van de aardbodem is verdwenen, heeft Eric Pang de afgelopen zes à zeven jaar allesbehalve stilgezeten. In Hamburg werkt hij dagelijks als trainer op een regionaal centrum. Het is een bestaan van lange dagen; vaak staat hij om half acht ’s ochtends al op de baan om schoolgaande kinderen te trainen, om pas laat in de avond de hal te verlaten.
Het trainersvak bleek in het begin echter zwaarder dan verwacht. "Ik dacht: als trainer op het veld staan ben ik wel gewend, maar er komt veel bij kijken met schoolgaande kinderen en alle randzaken," geeft Pang eerlijk toe. Toch heeft hij in Duitsland gevonden wat hij in Nederland destijds miste: de mogelijkheid om elke dag met dezelfde groep spelers te bouwen aan iets voor de lange termijn.
"Eigenlijk wilde ik in Nederland als trainer beginnen, maar dat was op dat moment lastig."
De roep van discipline
In het gesprek met De Ruiter valt één woord herhaaldelijk: discipline. Het is de rode draad in Pang’s eigen carrière en nu de hoeksteen van zijn coaching. Hij ziet dat het in Duitsland relatief makkelijk is om dit te implementeren, omdat hij zijn spelers dagelijks ziet. Pang probeert zijn pupillen mee te geven dat regelmaat en inzet niet optioneel zijn als je de top wilt bereiken.
Die focus op discipline kreeg hij met de paplepel ingegoten door zijn vader, die hem al op jonge leeftijd voorhield dat hij echt de beste moest willen worden en meer moest doen dan de rest. Dat resulteerde in een jonge Eric Pang die na de reguliere badmintontrainingen op zijn slaapkamer nog extra krachttraining deed. "Ik was best wel bewust met mijn trainingen bezig en deed vaak extra dingen daarnaast," herinnert hij zich.
Zorgen over de Nederlandse vijver
Wanneer het gesprek verschuift naar de huidige staat van het Nederlandse badminton, is Pang kritisch maar realistisch. Hij ziet dat Nederland de aansluiting met de wereldtop een beetje is verloren, wat pijnlijk duidelijk werd door de afwezigheid bij de Thomas & Uber Cup. Volgens Pang ligt de oorzaak bij een gebrek aan volume en kwaliteit in de jeugdopleiding.
"Er was altijd veel training georganiseerd en er was een grote groep spelers. Volgens mij is dat minder geworden," stelt hij vast. Waar andere landen zich spectaculair hebben ontwikkeld, lijkt de Nederlandse jeugdopleiding de laatste jaren minder te renderen. Pang benadrukt dat je al op zeer jonge leeftijd technisch en tactisch topwerk moet leveren om later op snelheid mee te kunnen in het internationale circuit.
Het trauma van Kopenhagen (en het ontbreken van spijt)
Natuurlijk kan een terugblik op de carrière van Pang niet zonder het WK van 2014 in Kopenhagen. Pang bereikte daar de kwartfinale en was dicht bij een historische medaille. In de beslissende fase tegen Tommy Sugiarto liet hij echter na om een 'challenge' aan te vragen bij een cruciale shuttle, ondanks herhaaldelijk aandringen van coach Rune Massing.
"Ik was in die wedstrijd te gefocust op hoe ik moest spelen en wat ik de volgende rally moest doen," blikt hij terug. Hoewel hij toegeeft dat hij als trainer nu veel dingen anders zou aanpakken, zoals het tempo tussen de rally’s, weigert hij in de 'wat als'-modus te blijven hangen. "Spijt heb ik niet. Ik kijk tevreden terug op de carrière die ik heb gehad."
De toekomst: terug naar de basis?
Hoewel Pang het naar zijn zin heeft in Hamburg, is de band met Nederland nooit doorgesneden. Zijn familie woont hier nog en zijn vrouw Jie Yao is nog steeds nauw betrokken bij het organiseren van evenementen, zoals de recente komst van een Chinese jeugdselectie naar Amersfoort.
Pang ziet zichzelf in de toekomst dan ook wel weer terugkeren naar de Nederlandse velden. Zijn kracht ligt volgens hem bij het opleiden van jonge spelers in de leeftijdscategorie U11 tot U19 en jonge senioren. "Eigenlijk ben ik liever in Nederland. Als ik het werk kon meenemen, was ik nu al gekomen," besluit de zevenvoudig kampioen met een glimlach.
Interview als video op YouTube
