Waar is de gezonde, nuchtere, Nederlandse zelfreflectie?

Jij het nieuws, wij een tikkie!

Laat ik even heel duidelijk zijn: zowel de nationale selectie als de spelers van TEAM Dutch Fource hebben teleurgesteld. Het verschil zit hem tussen deze twee groepen alleen in de kosten. Het niet presteren van TEAM D4 heeft Badminton Nederland nagenoeg niets gekost en het niet presteren van de nationale selectie heeft een vermogen gekost.

Het is totaal onbegrijpelijk dat spelers en trainers die professioneel met hun sport bezig zijn tevredenheid uitdrukken over 'drie keer niks'. Waarom hoor je voor het WK verhalen van de technisch directeur (Martijn van Dooremalen) over de belangrijke test of we op de goede weg zijn voor de Spelen en na het WK horen we helemaal niets meer.

De TD heeft het altijd over de planning en voorbereiding op de Spelen: het is tot op de dag van vandaag niet gelukt om ook maar 1 A4'tje te krijgen met ook maar iets van een plan voor bijvoorbeeld Erik Meijs. Een van de klachten van spelers die de nationale selectie hebben verlaten, was dat er totaal geen sprake is van trainingsplanning. Het maakt ook helemaal niet uit, want of je nu goede of slechte training geeft of de spelers nu goed of slecht spelen: het heeft toch geen gevolgen voor de trainers.

Hoe kan je van spelers verwachten dat ze kritisch kijken naar hun eigen situatie als ze elke dag weer kunnen zien dat niets presteren net zo goed betaalt als goed presteren? Natuurlijk zijn er uitzonderingen bij de spelers, maar dat is nou juist zo erg. Dat zijn het namelijk ook... uitzonderingen.

Hier op Orø hebben de spelers onder leiding van zowel de Deense trainer als ik zelf de spelers gestimuleerd de trainers kritisch te volgen op de manier waarop ze training geven en over de dingen die ze voorgeschoteld krijgen. Laten we hopen dat de spelers die straks onze toppers zijn niet meer slaafs achter de macht, maar gewoon weer achter de kennis aan lopen. We hebben de trainers op de bijscholing laten zien dat kennis nooit voldoende is. Er is altijd meer, we gaan voor de extreme details.

Er zijn nu spelers die openlijk zeggen dat ze liever niet naar Papendal gaan, omdat daar geen toppers worden gemaakt. Het is een machtscentrum en geen kenniscentrum . Als je het nationale centrum bent, moet je juist harder werken om die positie waar te maken. Nu zie je een tevredenheid om daar te zitten, een berusting dat je het hebt gemaakt. Het naar Papendal komen zou moeten worden gezien als de eerste stap op weg naar de top. Het is namelijk niet de top, het is een weg er naar toe. Nu zien jonge spelers het nut niet in om daar heen te gaan en gaan er zelfs de verhalen dat - als je echt de top wilt halen - je niet naar Papendal moet gaan.

Als er in een organisatie niet aan zelf-reflectie wordt gedaan, dan doet het product van deze organisatie het ook niet en is de spiraal naar beneden begonnen. Het is hoog tijd dat na de frisse wind die in het bestuur gaat, deze ook door Papendal en de technische staf gaat. Het moet klaar zijn met het goede gevoel om mee te doen met het WK of de Spelen. Meedoen is niet het doel, zelfs een tweede plaats is klote: een winnaar vindt alles minder dan de eerste plaats een teleurstelling. Wat ik nu heb gezegd heeft niet alleen betrekking op de spelers, je moet het ook hebben als trainer/coach en je moet bereid zijn daar consequenties aan te verbinden.

Ron Daniëls