Tijd voor detail

Na de zomerstages ben ik begonnen met spelers de mogelijkheid te geven intern een tijdje te komen trainen op Oro. De trainingen verschillen van 1,5 uur op rustdagen tot 5 uur op de andere dagen. Alleen als er behoefte is slaan we een dag over maar anders is het gewoon 7 dagen per week waarop elke dag wel wat wordt gedaan.

Doordat er zoveel tijd is kunnen we per training een bepaald onderdeel uitlichten. Aangezien ik altijd het principe hanteer dat je analyseert van het racket naar de voet en corrigeert van de voet naar het racket kan je begrijpen dat voetenwerk centraal staat in de training. Bij de Duitse speelster Amelie Oliwa hebben we haar voetenwerk bijgesteld naar een veel rustigere manier van bewegen en bewust werken met een sterke stabiliteit van het bovenlichaam.

Alleen al de bewustwording van deze in eerste instantie kleine punten gaf rust in haar spel. Met als gevolg dat ze de baan veel beter kon bedekken. Daarna zijn we gaan werken aan de recovery step op de ARH kant. Hier hebben we verschillende situaties. De eerste is als een speler niet onder druk staat. Dan is er nagenoeg geen noodzaak een recovery step te maken. Na de slag kan je een gewone stap met de shuttle mee maken. Als je daarentegen heel erg onder druk staat, krijg je een negatieve recovery step. Nu moet je niet te veel gewicht leggen op het woord negatief , want het maken van deze stap is helemaal niet negatief hij is alleen achteruit gericht.

De negatieve recovery step is dus een manier om te voorkomen dat je uit de baan dreigt te vallen. Het is een herstelpas op een ernstige onder druk situatie. De laatste is natuurlijk de recovery step waarbij deze een voorwaartse beweging heeft en dus bijdraagt aan het tactische begrip dat bij badminton alles in dienst moet staan van het scheppen van tijd en ruimte voor jezelf en het afnemen daarvan bij de tegenstander. Alles wat dus tijd kost of waarbij ik ruimte verlies is 'negatief' in de filosofie die ik er op na hou. Als je iets doet wat in deze manier van denken negatief is betekent dat niet dat het verkeerd is, het kan ook gewoon de noodzaak van de situatie zijn.

Als je gaat kijken naar die keren dat een speler een negatieve recovery step maakt dan zal het je opvallen dat het voetenwerk en vooral de voorbereiding daarvan spanning zet op de nek en rugspieren (M. Trapezius). Dit komt omdat de spelers bij ontvangen van een aanvallende slag op de ARH hun hoofd onnodig ver en vroeg achterover houden. Zo ook het geval met Amelie en door haar hoofd meer recht te houden ondanks de onderdruk situatie verandert het hele voetenwerk. De sprong wordt veel vlakker en langer waardoor ze niet meer achteruit valt en een negatieve recovery step maakt. De belasting op haar rug neemt af in de landing en ze is in staat om nu op de ARH met rapid deceleration te werken waardoor ze heel erg snel met een positieve recovery step uit de onder druk situatie komt.

Een van de meest gebruikte oefeningen voor voetenwerk op clubtrainingen is nog steeds schaduw badminton met de totaal achterhaalde beweging terug naar het midden na elke slagbeweging. Er zou een lijst moeten komen van trainingsvormen die je NOOIT meer zou mogen doen als trainer en deze oefening zou in mijn lijst heel er hoog staan. Elke speler zou moeten worden geleerd om de eerste stap met de richting van de shuttle mee te laten zijn. Dat zou het naar het midden lopen reduceren tot enkel en alleen de cross slagen. Schaduwbadminton is dus totaal dom als je geen rekening houdt met waar je de shuttle heen hebt geslagen. Ik vraag spelers dan ook steevast waarom ze constant cross spelen als ze schaduwbadminton aan het doen zijn. Het antwoord is natuurlijk ook voorspelbaar: "ik speel helemaal geen slagen ik ben gewoon voetenwerk aan het trainen". Dus we hebben een speler die a: geen fantasie heeft, b: niet nadenkt en c: dus als een kip zonder kop op de baan aan het rond lopen is.

Na Amelie was het de beurt aan Leon. Daarmee heb ik al veel op detail gewerkt en zijn vooruitgang wordt nu ook hier in Denemarken opgemerkt. Waar hij vorig jaar nauwelijks met de training van de B groep mee mocht doen in Holbaek is hij nu ook welkom op de training van de tweede divisie en traint hij mee met de U19 talenten van Denemarken. Ook met hem gaan we vaak in op extreem kleine details die je op een clubtraining over het hoofd zou zien maar juist een enorme invloed hebben op zijn spel.

Het stoorde Leon en mij dat hij ondanks een geweldig goede opbouw een vrij onbeheerste afmaak had en dat was vooral erg op zijn FH kant. Veel te vaak heb ik gezegd "jammer dat die uit was, goed opgebouwd". In bijna alle gevallen stond ik zelf aan de overkant en was bezig met aangeven van shuttles. Deze week heb ik het aangeven aan Huynh uitbesteed en heb een stoel gepakt om achter de baan te gaan zitten. Na een paar minuten had ik het probleem gezien. Het uitslaan van de shuttle vanaf zijn FH kant was het resultaat van verkeerd inzetten van zijn heup. Dit is geen standaardfout want de meeste spelers corrigeren dat door de grip bij te stellen of door het al dan niet naar binnen draaien van de pols in het slagmoment.

Dit is iets wat ik de afgelopen weken ook Leon heb geprobeerd aan te leren, maar dat was niet echt bruikbaar want al lukte het in de training wel, zodra er een wedstrijd werd gespeeld ging het fout of was het gebruik van een aangepaste grip onvoldoende.

Ik vroeg hem drops te gaan spelen net voorbij de servicelijn waarbij hij zijn rechter heup overdreven veel indraaide net voor en in het slagmoment. Ik ben met drops begonnen omdat ik graag wilde dat hij de tijd had om de timing juist te krijgen. Na 5 minuten zijn we de smash gaan proberen. Normaal speelde hij 4 van de 10 slagen longline uit. Met deze nieuwe techniek sloeg hij letterlijk in 15 min niet een smash uit. Alles lag tussen de lijn en 20 cm in. We hebben deze oefeningen een paar keer herhaald en weten nu dat het geen toeval was maar dat het probleem is opgelost.

Dus het was nu enkel en alleen maar kijken hoe het zou gaan in wedstrijd realistische situaties. Met twee aangevers aan de overkant hebben we Leon 20 min lang wedstrijdoefeningen laten draaien. Natuurlijk gingen er een paar shuttles uit maar voor 99% was het probleem van de afmaak na een goede opbouw succesvol. Leon en Amelie hebben de afgelopen twee weken een sprong vooruit gemaakt en dat is heerlijk om te zien. Er is niet een training waar ze kunnen zeggen dat ze niets hebben opgestoken en het zijn bijna altijd de hele kleine dingen die de grootste winst hebben opgebracht.