Campingbadminton als opstapje naar meer actieve badmintonners

Het was genoeg om een ieder die het wel leuk zou lijken zo'n jeugdtoernooitje te organiseren af te schrikken. Ik heb de stukken dan ook gelezen als een komedie en als je het in die context plaatst dan is het nog wel aardig om het te lezen.

We hebben het al jaren over de toegankelijkheid van de sport, het stoppen van de daling van het ledental... Maar met zulke regels voor een jeugdtoernooitje kan je nauwelijks spreken van een laagdrempelige sport. De gedachten aan vorig jaar schoten me weer te binnen, omdat ik hier in Azië was gevraagd naar talent op zoek te gaan en om jonge kinderen te laten zien hoe leuk het is om badminton te spelen. Gisterenavond hebben we bij het licht van lantarenpalen met dorpskinderen badminton gespeeld. Er was geen net, er was geen baan, er reden brommers rond maar het was wel enorm leuk om te doen. Het is niet veel anders dan wat wij in Nederland campingbadminton zouden noemen. Met dat verschil dat ze daarmee nieuwe talenten vinden in Azië terwijl we er heel neerbuigend over doen in Nederland.

Onze sport is bekend bij 90% van de Nederlandse bevolking. Er is bijna niemand die op een camping komt die het niet heeft geprobeerd en dit enorme potentieel wordt niet gebruikt. Waar zijn de Nederlandse Camping Badminton Kampioenschappen van Badminton Nederland? In een tijd dat onze sport zo'n beetje op zijn kont ligt gaat heel Nederland naar de camping. Zou dat juist niet de drukste tijd van het jaar moeten zijn voor een bond om zieltjes te winnen voor je kerk?

Een groot bord langs de A2 is natuurlijk heel leuk, maar het is schieten met hagel en dat terwijl de plaats waar de doelgroep komt bekend is. Daar zou je dus met scherp kunnen schieten. Stel dat je 200 campings mee krijgt op het idee voor het NKCB. Je maakt afspraken met badmintonclubs dat de winnaar van een campingtoernooi een jaar lang gratis mag komen spelen. Dat zijn 200 mogelijke nieuwe leden die zichzelf al hebben geselecteerd uit een grote groep campinggasten.

Hier in Azië is de weg van de straat naar de hal heel erg kort. Twee spelers van de straat van gisteren gaan vrijdag mee naar de hal een paar kilometer verder op. De hal is niet veel meer dan een blikken schuur en de vloer heeft gaten en scheuren. Er is geen wc of kleedkamer maar het is er droog, er is een net en er liggen lijnen. In Azië zijn er geen mooie faciliteiten maar ze hebben wel spelers die kunnen badmintonnen. In Nederland zijn er hoge eisen aan de accommodaties maar er zijn geen spelers.

De eisen voor een jeugdtoernooitje zijn belachelijk. Het maakt onze sport onnodig tot een elitaire sport. We zadelen organisatie, ouders en spelers op met kosten die je had kunnen voorkomen. In de begintijd van VELO speelden we badminton dat niet veel anders is dan wat ik in vandaag in Azië zie. We speelden in een veilinghal waar we de tomaten en sla eerst van de banen moesten vegen voor we konden gaan spelen. Er waren superdrukke toernooien op 20 en soms zelfs op 30 banen, elk jaar moesten de afgesleten lijnen op de straatstenen weer opnieuw worden gespoten.

De sport is niet gegroeid sinds die tijd. Er is veel meer afstand gekomen en de kosten zijn enorm gestegen. Bestuurders in heel Europa zien prachtige internationale toernooiopzetten met VIP-tickets, wijn en eten en keren huiswaarts met de instelling van "dat moeten wij ook gaan doe in ons land". Je ziet letterlijk nooit een bestuurder in de achterbuurten van Azië (buiten de mensen van Solibad) om te zien wat we daar van kunnen leren.