De ambassadeur is niets gevraagd

Jij het nieuws, wij een tikkie!

De eerste lijn vertegenwoordigers van onze sport kunnen er niets aan doen, want als je een trainersopleiding gaat volgen bij de bond dan ga je er vanuit dat ze weten waar ze het over hebben. Nu komt er vanuit diezelfde positie van onkunde een talenttrainersopleiding. Het is iets wat alleen maar in naam bestaat, want er is helemaal geen sprake van een opleiding. Het is een zeer slecht betaalde baan om de kinderen met talent in Nederland van de straat te houden met spelletjes. En dan gaat het natuurlijk alleen over de puppies die netjes aan de lijn mee lopen met het technisch beleid. Dat geldt trouwens niet alleen voor de jeugd maar ook in hoge mate voor het aangepast badminton. De verhalen van de Nederlandse toppers van de afgelopen jaren zijn niet mals als het gaat om de kennis en begeleiding vanuit de bond. Met als hoogtepunt natuurlijk het afkeuren van onze spelers door enorm geklungel van de bondscoach en bond.

De enigen die baat hebben bij dit faalbeleid zijn een handjevol seniorenspelers die naar de Spelen willen en dat via de dubbels kunnen afdwingen, omdat dit nu eenmaal niet de belangrijke onderdelen zijn binnen onze zeer individualistische sport waar het gaat om het heren- en damesenkelspel.

Ik neem ze trouwens niets kwalijk. Ze hebben groot gelijk. Iedereen zou dat doen als je de kans kreeg, maar het is wel een hoge prijs die wij als leden van de bond moeten betalen voor deze spelers. Het beleid gaat ten koste van de toekomst van de badminton, omdat er slecht betaalde banen overblijven voor jeugdtalenttrainers en daarmee trek je nu eenmaal geen toptrainers.

"Nee, dat weten we ook wel", wordt er dan gezegd. "Maar dat kunnen ze misschien worden op deze manier." What the F..... is dat? We geven onze jonge talentspelers af aan trainers die het nog niet kunnen. Dat wekt lekker veel vertrouwen. En je hoeft geen specialist te zijn om het te zien: het aantal keer dat ik in gesprekken met ouders heb gehoord: "Ik weet niet veel van badminton af maar als ik zie waar mijn kind mee bezig is op die training dan zie zelfs ik dat het verloren tijd is." Dit heb ik veel meer gehoord dan dat me lief is. Sterker nog, ik hoor zelden of nooit dat het goed is of dat het belangrijke trainingen zijn waar de spelers absoluut niet buiten kunnen / willen.

Je hoort dat het nu eenmaal nodig is, want anders mag je niet spelen. Het is noodzakelijk kwaad als je talent hebt. De frustratie is dan ook enorm en hoe vaak je ook met alternatieven komt of dingen bepraat, het leidt tot niets.

Hoe fout ben je bezig met trainers die zelf nog nooit met een topspeler hebben gewerkt? Die nog nooit in Azië zijn geweest en hebben gezien waar ze tegen moeten vechten? En het allerergste is dat het wel anders kan, want de ambassadeur van Nederland komt na jarenlange buitenlandse dienst terug naar ons land.

We hebben een persoon met een berg aan ervaring op internationaal gebied die precies weet wat de spelers te wachten staat en wat er voor nodig is om er te komen. De beste speler die zichzelf in Nederland ooit heeft voortgebracht, juist Dicky Palyama.

Het verschil tussen wat we krijgen en wat we zouden kunnen hebben is dat bij de huidige groep van Badminton Nederland zelfs de beste training slecht is en bij wat ze hadden kunnen krijgen zelfs de slechtste training goed is, want zo zullen spelers het ervaren. Dicky is een persoon die respect afdwingt bij spelers, want hij is er zelf geweest en is nu al weer jaren bezig met training geven op hoog niveau. Hij weet als geen ander hoe het is om tegen Azië te moeten knokken want hij heeft het zelf gedaan.

Je kunt je af vragen waarom Badminton Nederland zoveel trainers en oudspelers de rug toe draait. Ik denk omdat ze het lef niet hebben mensen aan te stellen met een sterke mening. We hebben twee Deense trainers, zeggen ze dan. Maar die zijn er enkel en alleen voor dat handjevol spelers die naar de Spelen willen. En dat is voor de Denen natuurlijk ook interessant, maar de rest van de 35.000 leden heeft er helemaal niets aan.

Kijk naar Spanje. Daar hebben Spaanse coaches binnen een paar jaar de wereldtop bereikt. In ons land worden de zwakste door de bond in en de sterke buiten gesloten aangevuld met het mooie plaatje van buitenlandse specialisten.

Ik heb de hoop op een goede toekomst van onze sport opgegeven. Het is trekken aan een dood paard. In technisch beleid-opzicht is er sprake van het slechtste beleid ooit en dan bedoel ik OOIT.