Dennis Eversdijk speelt een lokaal toernooi in Vietnam

Jij het nieuws, wij een tikkie!

De volgende dag de eerste 'echte' training. Het is niet een echte training, want Ron wil weten waar ik sta en wat de mogelijkheden en problemen zijn. "Het wordt dus lekker rustig", zegt hij.

Ik was niet in staat de twee uur vol te houden. Op de eerste plaats is het heel warm en er is geen koeling. Ook als je van de baan afstapt, is het heet en koel je niet af. Op de tweede plaats is het aangeeftempo hoog en scherp en regelmatig worden precies de ballen gespeeld waar ik niet mijn focus op heb liggen op dat moment.

Aanwijzingen en opmerkingen volgen elkaar in hoog tempo op. Terug naar huis om de training te analyseren. Ik moet herhalen / vertellen wat er is gezegd en gedaan. Ik kom tot zes belangrijke punten, maar het blijken er 13 te zijn.

De training en de besproken dingen herinneren is een belangrijk deel van de training en daarin ontgaat Ron niets.

Voor de middagtrainingen is het de beurt aan Huynh. Ook deze kleine vrouw is elitetrainer en denkt hetzelfde over badminton als Ron. Ze is een trainer die zelf in veel oefeningen meespeelt en je moet haar 1.62 meter niet onderschatten, ze is giftig op de baan.

De volgende dag staat de eerste sparring in de hal, een Vietnamese speler die speciaal uit Saigon was gekomen en speelt een goede wedstrijd. Hij blijft vier dagen en het geeft weer een nieuwe dimensie aan de training. Wanneer je denkt dat je klaar bent met de training na vijf uur in de hal dan heb je het fout, dan begint de theorie. Niet als een les maar als gesprekken waar je de concentratie goed bij moet houden. Al in de eerste week heeft tactiek een hele nieuwe dimensie gekregen.

Weekend

Zaterdag spelen tegen een jongen uit de U17, maar hij is net 16. Ik werd in twee games aan de kant gezet. Hij speelde een vrij simpel spel maar weinig fouten. Mijn voeten staan verkeerd en mijn lengte leek af en toe een nadeel.

Zondag een lokaal toernooi. Eerste enkel niet al te moeilijk gewonnen, dubbel was om snel te vergeten. Mijn sparringpartner van de afgelopen dagen gaat niet mijn vaste dubbelpartner worden, dat is zeker. Mix met Huynh dat was een leuke ervaring. In een spannende driegamer verloren we, maar het was een heerlijke wedstrijd op een zeer redelijk niveau.

De volgende ronde in het enkelspel komt mijn Nederlandse coach met een tactiek waar ik echt nog nooit van heb gehoord en die ik ook nog nooit heb gezien. Hij wil dat ik het eerst eens uitprobeer in de eerste twee of drie rally's. Het pakt zo goed uit dat ik er niet meer vanaf stap en de wedstrijd zeer eenvoudig naar me toe trek.

In de volgende wedstrijd is het tegen de jeugdspeler van zaterdag waar ik ruim van verloor. Ook hier stelde de coach voor door te gaan met de tactiek die in de vorige wedstrijd zo goed verliep. Ook nu werkt het redelijk, maar leverde helaas geen winst op.

Terug thuis gaan we aan de slag met de analyse en komen we tot de conclusie dat ik meer mijn sterke punten in het spel naar voren moet laten komen in de wedstrijd door anders te spelen. Hierop hebben we de planning voor de komende trainingen dan ook aangepast.

Ik ben teleurgesteld over mijn verlies tegen de jonge speler, maar die wedstrijden lieten ook goed zien waar het mis gaat en dat is waarvoor ik ook bij Ron ben. Ron zei dat we een rematch met deze speler kunnen doen ergens aan het einde en dat ik dan makkelijk zou winnen. Het klonk in mijn oren kort dag en onrealistisch, maar Ron was zeker van zijn uitspraak en dat geeft mij ook het vertrouwen. Het plan van aanpak ziet er goed uit en is tot in detail uitgewerkt.

Ik heb zin in de tweede week.