Duinwijck 
Drop Shot 
VELO 
Almere 
Roosterse 
DKC 
Hij speelde tegen Koki Watanabe uit Japan. Chou Tien Chen heeft de, voor een herensinglespeler in het badminton, gerespecteerde leeftijd van 36 jaar bereikt. De dag ervoor had Chou Tien Chen al een behoorlijke wedstrijd gespeeld. Maar daar was aan het begin van de wedstrijd weinig van te merken. Hij stond fris en fruitig op de baan, ondanks het vroege tijdstip.
Aan het begin van de eerste game bouwde hij een voorsprong op en kon die nog net vasthouden tot het einde. In de tweede game bouwde hij ook weer een voorsprong op, maar kon die niet vasthouden. Conditioneel werd het allemaal wat moeilijker en Japanners staan bekend om hun goede conditie. Een derde game zou voor Chou Tien Chen waarschijnlijk niet goed uitpakken.
In de loop der jaren heeft hij zo'n goede band opgebouwd met de dame achter zijn baan dat hij op haar is gaan vertrouwen. Volgens kenners had ze in het begin niet veel verstand van badminton en deed ze alleen de verzorging van Chou Tien Chen. Maar hij is gaan vertrouwen op haar inzicht en zoekt nu wat vaker contact met haar tijdens het spel.
Op een achterstand van 17-15 gaf ze aan dat hij nu maar moest aanzetten en een derde game moest vermijden. Met moeite perste Chou Tien Chen de ogenschijnlijk laatste energie uit zijn lichaam en met een eindsprint trok hij de wedstrijd alsnog naar zich toe.
De schreeuw van Chou Tien Chen na afloop gaf aan hoeveel deze winst voor hem betekende. Ook zijn begeleidster achter de baan viel op haar knieën.
Op bezoek bij de Deense jeugdtoernooien
Na deze wedstrijd ben ik naar de hallen gegaan waar het toernooi voor spelers onder 15 en onder 17 jaar wordt gespeeld. Het zijn twee hallen op één complex en ze zijn met elkaar verbonden.
In de ene hal wordt het onder 15-toernooi gespeeld volgens de regels van de Deense badmintonbond. Daar spelen ze tot 15 punten. Dat zijn de nieuwe regels van de BWF. Deze regels gaan officieel in per 1 januari 2027. Maar de Deense bond heeft besloten de regels al aan het begin van het seizoen in te voeren en niet halverwege het seizoen de spelregels te veranderen.
In de andere hal wordt bij het onder 17-toernooi nog gespeeld volgens de huidige BWF-regels, dus tot 21 punten.
Waarom zou je het makkelijk doen als het ook moeilijk kan?
Waarom zijn er zo weinig Nederlanders?
Op het parkeerterrein had ik twee Nederlandse nummerborden gezien. Ik werd in de hal al snel aangesproken door een van de bestuurders van een van deze auto's.
Het gesprek verviel al snel in een bekende routine: waarom zijn er zo weinig Nederlanders op dit toernooi? Het is relatief dichtbij, het is goed georganiseerd en er is veel tegenstand.
Ook de antwoorden zijn bijna altijd hetzelfde: de ouders en trainers weten het niet, weten niet hoe ze moeten inschrijven, de bond geeft er geen ruchtbaarheid aan en organiseert zelf ook niets. Terwijl BNL in het verleden hier vaker aanwezig is geweest.
De bestuurder van de andere auto heb ik niet gesproken, tenzij het de auto van Eric Pang was. Die was hier aanwezig met twee Duitse jongens die hij traint.
Techniek blijft opvallen
Net als vorig jaar viel mij de technische vaardigheid van veel spelers op.
Vorig jaar schreef ik al dat er volgens mij in Denemarken veel meer op techniek wordt getraind dan in de jaren daarvoor. In Nederland schiet de techniek van veel jonge spelers naar mijn mening tekort. Voor een groot deel komt dat doordat bij veel Nederlandse trainers de kennis ontbreekt.
Maar dat is een punt dat ik hier wel vaker naar voren heb gebracht.
Terug naar de Denmark Open
De herensingleswedstrijden bij de onder 17 waren het bekijken meer dan waard, maar het toernooi van de Denmark Open trok toch iets meer. Dus weer terug naar de andere hal.
Daar was het parkeerterrein inmiddels goed gevuld. Ook de hal was bijna volledig bezet.
De eerste partij waarvoor het Deense publiek massaal was gekomen, was het gemengd dubbel van Alexandra Bøje en Mathias Christiansen. Ze zetten hun tegenstanders uit Maleisië vanaf het begin onder druk en gaven hen nauwelijks kansen.
De volgende belangrijke partij voor de Denen was het herendubbel. De Denen hadden drie herendubbels in het toernooi, maar twee koppels waren al in de eerste ronde uitgeschakeld. Dit laatste koppel moest de eer hoog houden.
In de eerste game konden ze goed mee met de Indonesiërs, maar in de tweede game kwamen ze er niet meer aan te pas. De Indonesiërs veranderden iets aan hun spel en daar konden de Denen niet mee omgaan.
Een andere Anders Antonsen
Het wachten was nu op Anders Antonsen.
Vandaag stond er een andere Anders op de baan dan gisteren. Hij was nu wel vanaf het eerste moment bij de les. Hij stond in de eerste game aan de "goede" kant van de baan, zette zijn tegenstander onder druk en liet hem niet meer onder die druk vandaan komen.
In de tweede game stond hij aan de "slechte" kant van de baan. Ik kreeg het idee dat hij de shuttle vanuit het achterveld aan die kant van het net minder goed kon zien. Hij speelde veel ballen op het net, veel vlakke rally's en als hij moest liften dan speelde hij de shuttle helemaal naar de achterlijn, zodat er weinig gevaar zat in de aanvallende bal van zijn tegenstander.
Met acht punten op rij besliste hij de wedstrijd en kreeg hij opnieuw een staande ovatie van het publiek.
Deze keer was die meer terecht dan de vorige keer.
Radiostress op de perstribune
Omdat er tijdens de wedstrijd van Anders bijna geen stoel meer vrij was, zat ik voor het eerst op de perstribune.
Naast mij zat een jonge verslaggever van Danmarks Radio. Die moest verslag doen voor de nationale radio van de wedstrijden. Hij had alleen heel veel problemen met het maken van de verbinding met de studio.
Na veel bellen, mailen, appen en heel veel zweten is het hem uiteindelijk gelukt om verbinding te maken.
Op naar de volgende dag
Of hij er de komende dagen ook weer is, leest u mogelijk weer hier.
