Als er in Nederland een kantje boord hartinfarct naar het ziekenhuis vervoerd wordt, dan kan er hooguit een klein zwaailichtje af, maar hier in Denemarken raast de ziekenwagen met loeiende sirenes door de stad, terwijl hij alleen maar onderweg is om te tanken. Heerlijk land, prettig lawaaivolk.
Al vier weken lang stond maandag 24 september met een dik kruis in mijn agenda gekladderd: competitie tegen Aalborg. Niet dat de competitie zo bijzonder is, maar meer omdat het een pokke eind weg is. Met het vliegtuig zijn we vertrokken rond een uur of 14:00. Gelukkig was het maar een kleine 40 minuten vliegen en waren we voordat we het wisten alweer geland.
Aangekomen op de plaats van bestemming huurde we twee auto's en zijn vanaf het vliegveld naar de sporthal gereden. Onder het genot van een aantal zelf gemaakte sandwiches, door onze teamgenoot Trine Frederiksen, aten wij onze buikjes vol. In de sporthal was het wat frisjes of eerlijk gezegd, koud. Een goede warming up was dus vereist. Zo gezegd, zo gedaan. Inslaan, kleine presentatie voor het publiek en we konden beginnen.
Lees de rest van het verhaal op de website van Jordy Hilbink.
