Daarom voor mij dus geen bezoek aan de finale van de playoffs in Barendrecht, maar ik heb begrepen dat het enorm druk was en één groot feest en dat is natuurlijk een goede zaak voor het Nederlandse badminton. Felicitaties aan Amersfoort! Maar dan nu mijn ervaringen in Wenen. Dinsdagochtend ben ik afgereisd naar Wenen waar ik op het vliegveld werd opgewacht door mijn kamergenoot, Jordy Hilbink. 's Middags hebben we nog even wat geslagen in de hal en waren we helemaal opgeladen voor onze wedstrijden.
In de eerste ronde stond een Tsjech op het menu. Ik had hem wel eens vaker zien spelen en wist dat ik er geen peil op kon trekken omdat hij erg wisselvallig kan spelen. Soms heel goed, maar als hij zijn dag niet heeft dan kan hij er ook niks van bakken. Kortom, een gevaarlijke speler.
Ik wist dus dat ik vanaf punt 1 scherp moest zijn om ervoor te zorgen dat hij het zou opgeven. Ik begon niet al te sterk en hij kon tot de 11 goed bijblijven. Hierna sloeg ik echter een gat met goed gevarieerd spel. In de 2de set was het precies hetzelfde scenario en ook die set won ik in het 2de gedeelte. Het werd 2 keer 21-13, waarmee ik tevreden was!
Hierna moest ik in de avond aantreden tegen een voor mij onbekende Oostenrijker die was doorgeschoven vanuit de reservelijst. In deze wedstrijd was het vooral wat dingen uitproberen voor mijn wedstrijd van de volgende dag. Ik merkte namelijk al snel dat ik een stuk sterker was als mijn tegenstander, dus kon ik mooi wat slagen uitproberen. Ik won de wedstrijd eenvoudig in 2 sets zonder ook maar een moment in de problemen te zijn geweest.
Lees het hele verhaal op de website van Erik Meijs.
